''Είναι ο ολοκληρωτικός καπιταλισμός,ηλίθιε''*

Μια ευσύνοπτη σύνδεση των γεωπολιτικών εξελίξεων στη Μέση Ανατολή με το νέο στάδιο του καπιταλισμού

Με αφορμή τη συμφωνία μεταξύ Ευρωπαϊκής Ένωσης και Τουρκίας στις  18 Μαρτίου για το διακανονισμό του προσφυγικού, καθώς και με  βάση προηγηθείσες και συνεχιζόμενες διαβουλεύσεις των πολιτικών εκπροσώπων του κεφαλαίου ή  και τις ερμηνείες των ειλώτων δημοσιογράφων του, παρατηρείται έντονα η μετατόπιση του προβλήματος από την ολοσχερή αντιμετώπισή του στον τρόπο διαχείρισής του.Η στάση αυτή μοιάζει μεν παράλογη,αλλά είναι εξ’ολοκλήρου ευκαταφρόνητη,εφόσον ο πόλεμος αποτελεί βορά για τη διατήρηση του συστήματος,άρα από το πεδίο επίλυσης του προβλήματος μεταστρεφόμαστε στο πεδίο άμβλυνσης-εξομάλυνσης  του, διευθέτησης δηλαδή των προσφυγικών ροών με αναποτελεσματικό και ιταμό τρόπο.

Η τεχνολογική ανάπτυξη ως όριο του καπιταλισμού

Κατά τον παρελθόντα  μήνα, διεξήχθη στο Νταβός της Ελβετίας  το  46 ο συνέδριο του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ, όπου η διεθνής πλουτοκρατία και οι πολιτικοί εκπρόσωποι του κεφαλαίου συνευρέθησαν, ώστε να συζητήσουν τα ισχύοντα και επερχόμενα προβλήματα που παρατηρούνται και εκτιμώνται σε διατλαντικό επίπεδο. Ένα από τα κεντρικά ζητήματα που καταπιάστηκαν οι παρευρισκόμενοι ,ήταν η  «τέταρτη Βιομηχανική Επανάσταση» ως παρεπόμενη των τριών προηγούμενων, πρώτα εκείνης του ‘’ατμού’’, δευτερευόντως του ‘’ηλεκτρισμού’’ και ακολούθως της ‘’ηλεκτρονικής’’.

Το απάνθρωπο δικαίωμα της ιδιοκτησίας

Ένα από τα κορυφαία ,σε ταξινομική κλίμακα αρχών ,προτάγματα της Γαλλικής Επανάστασης και εν γένει της φιλελεύθερης ιδεολογίας ,ήταν το ανθρώπινο δικαίωμα της ιδιοκτησίας ,το οποίο είναι  φυσικά κατοχυρωμένο στα Συντάγματα-θεμέλια των αστικών κρατών .

Δεν πρόκειται για ''τεχνική''...αλλά για πολιτική κρίση

Οι  εσωκομματικές εκλογές  στη  Ν.Δ.,που ήταν προγραμματισμένες να διεξαχθούν την Κυριακή, 22 Νοεμβρίου, αναβλήθηκαν λόγω  τεχνικού  προβλήματος  που  παρουσιάστηκε στο  ηλεκτρονικό σύστημα ψηφοφορίας.Έκτοτε,έως σήμερα πολλοί σχολιαστές  εμβρόντητοι, κάνουν  λόγο για κρίση στο εσωτερικό της  συντηρητικής  παράταξης που δε δύναται να διεξαγάγει και να ‘’κερδίσει’’   ούτε τις  δικές τις εκλογές.Η άποψη αυτή,δεν είναι καθόλου λανθασμένη.Άλλωστε,δύο μέρες τώρα  εξαπολύονται πυρά από τον ένα υποψήφιο στον άλλο,τίθενται ζητήματα συνεδρίου,καθώς και παραίτησης μελών της Κεντρικής Εφορευτικής Επιτροπής.Ωστόσο,η απόδοση  της κρίσης σε ‘’τεχνικά’’ ζητήματα και  ειδικά ο  χαρακτηρισμός της ως  απρόβλεπτης,υποβαθμίζει το σημαντικότερο νόημα της,που δεν είναι παρά πολιτικό και  χρονολογείται  -άμεσα -από τη στιγμή που προκηρύχθηκαν οι εσωκομματικές εκλογές,ενώ –έμμεσα- από την τελευταία πενταετία των σκληρών μνημονιακών πολιτικών.

Tελικά,η λογική είναι ''όπλο'' των πολλών...

Ιστορικά,η έννοια της  λογικής αποτελούσε πάντα το πρόσχημα με το οποίο, η εκάστοτε εξουσία και οι συμπυκνωμένες σε αυτήν παραγωγικές σχέσεις δικαιολογούσαν την ύπαρξή και τη διαιώνισή τους με όριο πάντα τη συναίνεση του πλήθους.Όταν το τελευταίο υπερέβαινε αυτό το όριο,οι  κοινωνικοοικονομικές και πολιτικές συνθήκες υποβάλλονταν σε ριζικό ανασχηματισμό.

Ποιός πρέπει να φοβάται την αποχή και γιατί;

Το αποτέλεσμα των εκλογών της 20^ης Σεπτεμβρίου,μπορεί να ερμηνευθεί ως παράδοξο αλλά και ως αναμενόμενο,τόσο ως προς τα ποσοστά που συγκέντρωσε η καθεμία πολιτική δύναμη,όσο και ως προς το ποσοστό της αποχής.

Aστική δημοκρατία και Φασισμός

Με αφορμή την πολιτικοκοινωνική συγκυρία που αναπτύσσεται τα τελευταία χρόνια σε όλον τον δυτικό κόσμο επανέρχεται εμφατικά το ζήτημα της σχέσης μεταξύ αστικής δημοκρατίας και φασισμού. Στο συγκεκριμένο άρθρο επιχειρείται η ανάδειξη της αλληλεπίδρασης των δύο αυτών πολιτικών συστημάτων που ιστορικά αποδεικνύεται ότι διαθέτουν εγγενείς συγγένειες.