Για τον Freud και το έγκλημα.

Ένας σύντομος σχολιασμός του αποσπάσματος του S.Freud στο ''Τοτέμ και Ταμπού.''

Στο έργο του ‘’Τοτέμ και Ταμπού’’ o S.Freud αναφέρει σχετικά για το έγκλημα :‘’Όταν κάποιος καταφέρει να ικανοποιήσει την απωθημένη επιθυμία, το ίδιο θέλουν να κάνουν και τα άλλα μέλη της κοινότητας.

Σκέψεις πάνω στη φροϋδική θεωρία.2

Ενόρμηση του θανάτου και Κομμουνισμός. (Μία σκέψη πάνω στη φροϋδική θεωρία και πέρα από αυτήν.)

Σκέψεις πάνω στη φροϋδική θεωρία.1

Στο έργο του  ‘’Το μέλλον μιας αυταπάτης’’  (1927-Εκδ:Aργοναύτης/Πολιτικά κείμενα,σελ.20-21), ο S.Freud γράφει:

Ο κλονισμός του νόμου της αξίας*

Είναι παραδεδεγμένο(τουλάχιστον για μη μυστικιστικές αναλύσεις),ότι ο κεφαλαιοκρατικός τρόπος παραγωγής,ως κοινωνικός-υλικός σχηματισμός,έχει χαρακτήρα ιστορικό,άρα και πεπερασμένο.

Η ιδεολογία στον ολοκληρωτικό καπιταλισμό

Σε αντίθεση με μια ιδεαλιστική-ανεδαφική προσέγγιση της ιστορίας,για την ανάδειξη των συνολικών πτυχών της κυρίαρχης ιδεολογίας στο νέο στάδιο του καπιταλισμού,κρίνεται απαραίτητο να αξιωθεί ως ιδεολογικό,γνωσιολογικό και μεθοδολογικό εργαλείο εκείνη η γνώση-αντίληψη που δεν εξαγοράζεται από την καθεστηκυία τάξη πραγμάτων,που δε συνίσταται  στην απλή αισθητήρια αντίληψη,αλλά ακριβώς στην άρνηση του εκάστοτε άμεσου για την πλήρη κατανόησή του.

H κρίση των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής

Μια  σύντομη ταξινόμηση των μορφών σύγκρουσης παραγωγικών δυνάμεων-σχέσεων παραγωγής στο νέο στάδιο του καπιταλισμού

Είναι παρατηρητέο ,ότι σε περιόδους «οικονομικής κρίσης»,η κυρίαρχη ιδεολογία αποπροσανατολίζει την κοινή γνώμη από την κατανόηση της γενεσιουργού αιτίας-ουσίας  του φαινομένου της (της κρίσης),γεγονός κοινωνικά αναγκαίο για τη διατήρηση και διαφύλαξη των υφιστάμενων σχέσεων παραγωγής.

Οι αυταπάτες της αστικής δικαιοσύνης

Όσο και αν η φιλελεύθερη ιδεολογία αποπειράται να αποδείξει ότι κατέχει την αληθινή,την ορθολογική,τη μοναδικά κατάλληλη και την εγγενή με τη φύση του ανθρώπου αντίληψη για την οργάνωση των κοινωνιών,τόσο θα προσκρούει στις ίδιες της τις αντιφάσεις,καθώς αποδίδει την αιτία των φαινομένων είτε σε ιδεαλιστικές παρθενογενέσεις(σε αιώνιες και απαράβατες αλήθειες) είτε στην εξέλιξη των ιδεών που συντελείται στα κεφάλια των ανθρώπων του πνεύματος,παραγνωρίζοντας τα εξωτερικά ερεθίσματα και την αλληλεπίδραση των τελευταίων με την εκάστοτε κοινωνικοοικονομική οργάνωση.

Η μορφή του σύγχρονου κράτους

Είναι γεγονός πως στη σύγχρονη περίοδο,και ιδίως τα τελευταία οκτώ χρόνια παρατηρείται μια απαξίωση του πολιτικού συστήματος,που  καταγράφεται ως  διαρκής δυσπιστία και αρνητική διάθεση εκ μέρους των λαών  προς αυτό.

''Είναι ο ολοκληρωτικός καπιταλισμός,ηλίθιε''*

Μια ευσύνοπτη σύνδεση των γεωπολιτικών εξελίξεων στη Μέση Ανατολή με το νέο στάδιο του καπιταλισμού

Με αφορμή τη συμφωνία μεταξύ Ευρωπαϊκής Ένωσης και Τουρκίας στις  18 Μαρτίου για το διακανονισμό του προσφυγικού, καθώς και με  βάση προηγηθείσες και συνεχιζόμενες διαβουλεύσεις των πολιτικών εκπροσώπων του κεφαλαίου ή  και τις ερμηνείες των ειλώτων δημοσιογράφων του, παρατηρείται έντονα η μετατόπιση του προβλήματος από την ολοσχερή αντιμετώπισή του στον τρόπο διαχείρισής του.Η στάση αυτή μοιάζει μεν παράλογη,αλλά είναι εξ’ολοκλήρου ευκαταφρόνητη,εφόσον ο πόλεμος αποτελεί βορά για τη διατήρηση του συστήματος,άρα από το πεδίο επίλυσης του προβλήματος μεταστρεφόμαστε στο πεδίο άμβλυνσης-εξομάλυνσης  του, διευθέτησης δηλαδή των προσφυγικών ροών με αναποτελεσματικό και ιταμό τρόπο.

Η τεχνολογική ανάπτυξη ως όριο του καπιταλισμού

Κατά τον παρελθόντα  μήνα, διεξήχθη στο Νταβός της Ελβετίας  το  46 ο συνέδριο του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ, όπου η διεθνής πλουτοκρατία και οι πολιτικοί εκπρόσωποι του κεφαλαίου συνευρέθησαν, ώστε να συζητήσουν τα ισχύοντα και επερχόμενα προβλήματα που παρατηρούνται και εκτιμώνται σε διατλαντικό επίπεδο. Ένα από τα κεντρικά ζητήματα που καταπιάστηκαν οι παρευρισκόμενοι ,ήταν η  «τέταρτη Βιομηχανική Επανάσταση» ως παρεπόμενη των τριών προηγούμενων, πρώτα εκείνης του ‘’ατμού’’, δευτερευόντως του ‘’ηλεκτρισμού’’ και ακολούθως της ‘’ηλεκτρονικής’’.

Το απάνθρωπο δικαίωμα της ιδιοκτησίας

Ένα από τα κορυφαία ,σε ταξινομική κλίμακα αρχών ,προτάγματα της Γαλλικής Επανάστασης και εν γένει της φιλελεύθερης ιδεολογίας ,ήταν το ανθρώπινο δικαίωμα της ιδιοκτησίας ,το οποίο είναι  φυσικά κατοχυρωμένο στα Συντάγματα-θεμέλια των αστικών κρατών .

Δεν πρόκειται για ''τεχνική''...αλλά για πολιτική κρίση

Οι  εσωκομματικές εκλογές  στη  Ν.Δ.,που ήταν προγραμματισμένες να διεξαχθούν την Κυριακή, 22 Νοεμβρίου, αναβλήθηκαν λόγω  τεχνικού  προβλήματος  που  παρουσιάστηκε στο  ηλεκτρονικό σύστημα ψηφοφορίας.Έκτοτε,έως σήμερα πολλοί σχολιαστές  εμβρόντητοι, κάνουν  λόγο για κρίση στο εσωτερικό της  συντηρητικής  παράταξης που δε δύναται να διεξαγάγει και να ‘’κερδίσει’’   ούτε τις  δικές τις εκλογές.Η άποψη αυτή,δεν είναι καθόλου λανθασμένη.Άλλωστε,δύο μέρες τώρα  εξαπολύονται πυρά από τον ένα υποψήφιο στον άλλο,τίθενται ζητήματα συνεδρίου,καθώς και παραίτησης μελών της Κεντρικής Εφορευτικής Επιτροπής.Ωστόσο,η απόδοση  της κρίσης σε ‘’τεχνικά’’ ζητήματα και  ειδικά ο  χαρακτηρισμός της ως  απρόβλεπτης,υποβαθμίζει το σημαντικότερο νόημα της,που δεν είναι παρά πολιτικό και  χρονολογείται  -άμεσα -από τη στιγμή που προκηρύχθηκαν οι εσωκομματικές εκλογές,ενώ –έμμεσα- από την τελευταία πενταετία των σκληρών μνημονιακών πολιτικών.

Tελικά,η λογική είναι ''όπλο'' των πολλών...

Ιστορικά,η έννοια της  λογικής αποτελούσε πάντα το πρόσχημα με το οποίο, η εκάστοτε εξουσία και οι συμπυκνωμένες σε αυτήν παραγωγικές σχέσεις δικαιολογούσαν την ύπαρξή και τη διαιώνισή τους με όριο πάντα τη συναίνεση του πλήθους.Όταν το τελευταίο υπερέβαινε αυτό το όριο,οι  κοινωνικοοικονομικές και πολιτικές συνθήκες υποβάλλονταν σε ριζικό ανασχηματισμό.

Ποιός πρέπει να φοβάται την αποχή και γιατί;

Το αποτέλεσμα των εκλογών της 20^ης Σεπτεμβρίου,μπορεί να ερμηνευθεί ως παράδοξο αλλά και ως αναμενόμενο,τόσο ως προς τα ποσοστά που συγκέντρωσε η καθεμία πολιτική δύναμη,όσο και ως προς το ποσοστό της αποχής.

Aστική δημοκρατία και Φασισμός

Με αφορμή την πολιτικοκοινωνική συγκυρία που αναπτύσσεται τα τελευταία χρόνια σε όλον τον δυτικό κόσμο επανέρχεται εμφατικά το ζήτημα της σχέσης μεταξύ αστικής δημοκρατίας και φασισμού. Στο συγκεκριμένο άρθρο επιχειρείται η ανάδειξη της αλληλεπίδρασης των δύο αυτών πολιτικών συστημάτων που ιστορικά αποδεικνύεται ότι διαθέτουν εγγενείς συγγένειες.

Είναι το δημοψήφισμα πεδίο ταξικής πάλης;

Αν εξεταστεί με μια ιδιαίτερη επιπολαίοτητα και επιφανειακά το ερώτημα αυτό,σίγουρα η απάντηση δε θα είναι δύσκολη.Το ‘’δίλημμα’’ που θέτει η κυβέρνηση με το ερώτημα της στο δημοψήφισμα, που προκήρυξε αιφνιδιαστικά ,είναι ‘’ΝΑΙ’’ στο πρόγραμμα που προτείνουν οι δανειστές και ‘’ΟΧΙ’’ στην σκληρή  αυτή πρότασή τους.Αυτό σημαίνει πως,όπως διευκρίνισε ο πρωθυπουργός,ακόμα και σε περίπτωση που επικρατήσει το ‘’ΟΧΙ’’ θα ξεκινήσει νέος κύκλος διαπραγματεύσεων ώστε να υπογραφεί ένα νέο,λιγότερο επιβαρυντικό συγκριτικά με το προτεινόμενο,’’Σύμφωνο Ανάπτυξης και Προόδου’’.Άρα  εφόσον το αποτέλεσμα θα είναι πάλι η χρηματοπιστωτική και πολιτική εξάρτηση από τους διεθνείς τοκογλύφους ,ολιγωρούμε στο να διακρίνουμε κάποιον ταξικό συσχετισμό μεταξύ των δύο ‘’διλημμάτων’’.

Το κράτος ''δικαίου'', εκτελεί...

Ευρέως  γνωστή,είναι η λαϊκή ρήση ‘’τα φαινόμενα απατούν’’,κάτι που στην περίπτωση των σύγχρονων κρατών επιβεβαιώνεται.Για παράδειγμα,η ύπαρξη ενός κράτους και δη ενός κράτος δικαίου,συνιστά πέρα από τη διάκριση των εξουσιών,προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων με κυριότερα,αυτό της ζωής και της αξιοπρέπειας.Στην ελληνική έννομη τάξη μάλιστα,το ύψιστο αυτό δικαίωμα κατοχυρώνεται στο άρθρο 2 ,παράγραφος 1 του Συντάγματος,όπου τονίζεται ότι ‘’Ο σεβασμός και η προστασία της αξίας του ανθρώπου αποτελούν πρωταρχική υποχρέωση της Πολιτείας’’,ενώ στο άρθρο 7,παράγραφος 2,θεσπίζεται η απαγόρευση των βασανιστηρίων,’’οποιασδήποτε σωματικής βλάβης ή κάκωσης..και κάθε άλλη προσβολή της ανθρώπινης αξιοπρέπειας’’.Η πραγματικότητα ωστόσο,διαψεύδει τα δεδομένα και αποδεικνύει πως ένα κράτος,είναι κράτος ‘’δικαίου’’,επιδερμικά και μόνο.

Για τη ''λαϊκή'' κυριαρχία

Η έννοια της λαϊκής κυριαρχίας δεν είναι ασυνήθιστη στη ρητορεία των πολιτικών,των δημοσιογράφων και ευρύτερα σε κάθε φάσμα ανθρώπων που θεωρούνται αντιπρόσωποι και υπερασπιστές του λαού.Άλλωστε,η έννοια αυτή αποτελεί σύμφωνα με το άρθρο 1,παράγραφος 2 του Συντάγματος ‘’θεμέλιο του πολιτευματος’’,ενώ στο άρθρο 3 συμπληρώνεται ότι ‘’όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το Λαό,υπάρχουν υπέρ αυτού και του Έθνους και ασκούνται όπως ορίζει το Σύνταγμα’’.Ωστόσο,αξίζει να αναλύσουμε κατά  πόσο λαϊκή είναι η κυριαρχία,και αν όντως στη σημερινή κοινωνία,επιτρέπεται να αναφερόμαστε σε ένα ‘’λαϊκό ή δημόσιο συμφέρον’’.Σκόπιμα,θα αφοσιωθούμε σε αυτήν την εξέταση,και λιγότερη σε εκείνη που αφορά το ‘’Εθνος’’.

Αρχικά,ο όρος ‘’λαϊκή’’ δεν είναι αρκετά εξειδικευμένος.Ο συντακτικός νομοθέτης,εννοεί είτε την πλειοψηφία του λαού είτε ολόκληρο το λαό.Αν δεχτούμε την πρώτη εκδοχή,η πραγματικότητα υπό κοινωνιολογική προσέγγιση την αμφισβητεί καθώς η πλειοψηφία του λαού μόνο κυρίαρχη δεν είναι.Ωστόσο,ο συντακτικός νομοθέτης  σε καμία περίπτωση δεν ήθελε η πλειοψηφία να επικρατεί έναντι της μειοψηφίας,γι’αυτό παραχώρησε τα ατομικά δικαιώματα,και κυρίως αυτό της ιδιοκτησίας με παρεπόμενη τη συμμετοχή του κάθε ανθρώπου στην έλευθερη αγορά.Έτσι η μειοψηφία,μπορεί να προστατεύεται (σχετικά με τί;)από το μεγαλύτερο μέρος του λαού,όμως  η ιστορική εξέλιξη αποδεικνύει ότι όχι μόνο προστατεύεται αλλά επικρατεί έναντι της πλειοψηφίας.Ο κάθε άνθρωπος,έχοντας τη δυνατότητα συμμετοχής στο ελεύθερο εμπόριο,μπορεί σταδιακά να συσσωρεύει μεγάλοςμέρος κεφαλαίου,και βάσει της ιδιοκτησίας να κατέχει τα  μέσα παραγωγής ,δηλαδή το δημόσιο πλούτο.Αυτές όμως τις ‘’ευκαιρίες’’,λίγοι τις καπηλεύονται και καταδυναστεύουν το πλήθος.Συνεπώς,για ποια λαϊκή κυριαρχία μιλάμε;